Winterrust

Nu de lente aanbreekt, kijk ik met veel plezier terug op de waardevolle periode die stilaan wegebt...

Steeds meer leer ik de winter anders beleven.

Niet als een periode van stilstand, maar als een zachte uitnodiging om te vertragen.

Ik voel hoe deze tijd me vraagt om naar binnen te keren,

om te rusten zonder schuldgevoel, en te vertrouwen op wat nog onzichtbaar is.

Er groeit iets, al kan ik het nog niet helemaal benoemen.

Als een kleine kiem die wacht op het juiste moment.

De winter herinnert me eraan dat niet alles tegelijk hoeft te gebeuren.

Dat eerst rust mag komen, zodat er van daaruit later groei kan ontstaan.

Als een essentiële schakel van het geheel.